اجاره منبع مهم تامین مالی است. بنابراین، باید حسابداری اجاره تصویر کامل و قابل فهمی از فعالیتهای اجاره واحد تجاری به استفادهکنندگان صورت های مالی ارائه دهد.
براساس مدلهای حسابداری موجود برای اجارهها، اجارهکننده ملزم است که اجارههای خود را بهعنوان اجاره سرمایهای یا اجاره عملیاتی طبقهبندی کند. با این حال، این مدلها بهدلیل ناتوانی در برآوردن نیازهای استفادهکنندگان صورتهای مالی مورد انتقاد قرار گرفتهاند، زیرا آنها بیان صادقانهای از معاملات اجاره را ارائه نمیدهند. بهویژه اطلاعات مربوط به حقوق و تعهداتی را که با تعاریف داراییها و بدهیها در مفاهیم نظری گزارشگری مالی مطابقت دارد، نادیده میگيرند. در مدلهای موجود، اجارهکننده در اجاره عملیاتی، دارایی شناسایی نمیکند و به تامین مالی خارج از ترازنامه منجر میشود که مشکلاتی را به همراه دارد.
بر این اساس، سازمان حسابرسی برای ایجاد رویکردی جدیدی برای حسابداری اجاره در راستای استاندارد گزارشگری بینالمللی مالی 16 استاندارد حسابداری 44 را تدوین کرد تا جایگزین استاندارد حسابداری 21 شود. طبق استاندارد حسابداری 44 عمده داراییها و بدهیهای مندرج در اجارهنامه در صورت وضعیت مالی اجارهکننده شناسایی میشود. این استاندارد با استاندارد حسابداری 21 از منظر اجارهدهنده تفاوت زیادی ندارد اما در شناسایی اجاره از دیدگاه اجارهکننده اثرات بسیار زیادی دارد.
طبق استاندارد حسابداری 44، اجارهکنندهها باید از یک مدل حق استفاده در حسابداری برای همه اجارهها (شامل اجاره دارایی حق استفاده در یک اجاره فرعی) استفاده کنند.